มากกว่าการยืนหยัด คือการรู้จักเลือก
“จงเป็นเหมือนมหาสมุทร ที่ดูสงบแม้ภายในจะผ่านคลื่นลมซัดเข้ามานับครั้งไม่ถ้วน และจงเป็นเหมือนนก ที่โบยบินอย่างอิสระ ไม่ว่าลมจะพัดไปทางไหน ก็จงยืนหยัดขึ้นมาใหม่ให้ได้”
เมื่อได้เห็นคำคมนี้ในครั้งแรก ฉันรู้สึกชอบมาก เพราะได้ตีความหมายของมันว่า มนุษย์ควรมีความเข้มแข็งเหมือนมหาสมุทร ต้องอดทนต่อคลื่นลมของชีวิต และลุกขึ้นมาใหม่ทุกครั้งเมื่อพบกับอุปสรรค ฉันจึงพยายามใช้ชีวิตโดยยึดแนวคิดนี้เป็นหลัก
แต่มนุษย์ไม่ใช่มหาสมุทร และไม่ใช่นก เหตุใดเราจึงต้องนำธรรมชาติมาเป็นแบบอย่าง?
เพราะสิ่งที่เราต้องเรียนรู้ไม่ใช่การ “เป็น” มหาสมุทรหรือ “เป็น” นก แต่คือการเรียนรู้คุณสมบัติของสิ่งเหล่านั้น
มหาสมุทรไม่ได้สงบเพราะไม่มีคลื่น แต่เพราะมันมีความลึกมากพอที่จะรองรับคลื่นที่เกิดขึ้นบนผิวน้ำได้
เช่นเดียวกับมนุษย์ เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงปัญหา ความผิดหวัง หรือความเปลี่ยนแปลงในชีวิตได้ทั้งหมด แต่เราสามารถพัฒนาพื้นที่ภายในใจให้กว้างพอที่จะไม่ถูกสิ่งเหล่านั้นครอบงำ
ส่วนนกไม่ได้บินเพราะไม่มีลม แต่เพราะมันเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับลม
ไม่ว่าลมจะเปลี่ยนทิศทางอย่างไร มันสามารถปรับตัวและเลือกทิศทางการบินของตัวเองได้
แต่สิ่งที่มนุษย์มีเหนือกว่ามหาสมุทรและนก คือ “สติในการเฝ้าดูและสังเกตการณ์”
มนุษย์สามารถถอยออกมาจากสถานการณ์ แล้วมองเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นได้
เราไม่ได้เป็นความคิดของเรา เราไม่ได้เป็นอารมณ์ของเราเราไม่ได้เป็นเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น แต่เราเป็นผู้ที่สามารถรับรู้สิ่งเหล่านั้นได้
เมื่อมีความทุกข์ เราสามารถมองเห็นว่า “กำลังมีความทุกข์เกิดขึ้น” แทนที่จะเชื่อว่า “ชีวิตของเราคือความทุกข์”
เมื่อมีความโกรธ เราสามารถเห็นว่า “กำลังมีความโกรธเกิดขึ้น” แทนที่จะปล่อยให้ความโกรธเป็นตัวกำหนดการกระทำของเรา และเมื่อเราเรียนรู้การเป็นผู้สังเกตการณ์ เราอาจค้นพบคำถามที่ลึกขึ้นว่า
“เราจำเป็นต้องอยู่ในสถานการณ์เดิมซ้ำ ๆ เพียงเพื่อพิสูจน์ว่าเราสามารถอดทนได้หรือไม่?”
เพราะความเข้มแข็งไม่ได้หมายถึงการยืนอยู่ท่ามกลางพายุเสมอไป
บางครั้งความเข้มแข็งคือการรู้ว่าเมื่อไหร่ควรยืนหยัด เมื่อไหร่ควรถอยออกมา และเมื่อไหร่ควรเปลี่ยนทิศทางของชีวิต
มหาสมุทรไม่ได้ต่อสู้กับทุกคลื่น มันปล่อยให้คลื่นเกิดขึ้นและผ่านไป นกไม่ได้บินต้านลมทุกครั้ง บางครั้งมันใช้แรงลมเพื่อพาตัวเองไปข้างหน้า
เช่นเดียวกับมนุษย์ เราไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ความแข็งแกร่งด้วยการทนต่อสิ่งเดิมซ้ำ ๆ จนสูญเสียตัวเอง
เพราะการเป็นผู้สังเกตการณ์ ทำให้เราไม่ได้ถามเพียงว่า
“ฉันจะทนกับสิ่งนี้ได้อีกนานแค่ไหน?” แต่เราสามารถถามว่า “สิ่งนี้ยังเหมาะสมกับการเดินทางของฉันหรือไม่?”
สุดท้ายแล้ว การเรียนรู้จากมหาสมุทรและนก ไม่ใช่การบังคับให้ตัวเองต้องอดทนกับทุกสิ่ง แต่คือการเรียนรู้ความสงบ ความยืดหยุ่น และการมีอิสระในการเลือก
เพราะมนุษย์ไม่ได้เกิดมาเพื่อไม่มีคลื่น ไม่มีพายุ หรือไม่มีลมแรง แต่มนุษย์เกิดมาเพื่อรู้ว่า เมื่อคลื่นเข้ามา เราจะเลือกยืนอยู่ตรงไหน และจะเดินต่อไปในทิศทางใด

ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น