สิ่งที่เรารู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ อาจเป็นสิ่งที่คนอื่นอธิษฐานขอมาทั้งชีวิต
มีประโยคหนึ่งที่อ่านแล้วทำให้ฉันเงียบไปพักใหญ่ "สิ่งที่เรารู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ อาจเป็นสิ่งที่คนอื่นอธิษฐานขอมาทั้งชีวิต" ประโยคสั้น ๆ แต่กลับทำให้เราหันกลับมามองชีวิตในมุมที่ต่างออกไป หลายครั้งเราใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งที่มี จนลืมไปว่าสิ่งเหล่านั้นมีคุณค่าเพียงใด การตื่นขึ้นมาในบ้านที่ยังมีคนในครอบครัวอยู่พร้อมหน้า การมีงานให้ทำ การมีรายได้ใช้จ่าย การมีโอกาสได้เรียนรู้สิ่งใหม่ หรือแม้กระทั่งการมีใครสักคนคอยรับฟังในวันที่เหนื่อยล้า เรามักมองว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องธรรมดา เพราะมันอยู่กับเรามานาน แต่ในขณะเดียวกัน ยังมีใครอีกหลายคนที่กำลังเฝ้ารอสิ่งเดียวกันนั้นอยู่ บางคนอยากกลับไปกินข้าวพร้อมหน้ากับครอบครัวอีกสักครั้ง แต่ไม่มีโอกาสแล้ว บางคนอยากมีงานให้ทำ อยากมีรายได้ที่มั่นคง เพื่อให้ครอบครัวไม่ต้องลำบาก บางคนอยากมีโอกาสเรียนต่อ แต่ต้องหยุดความฝันไว้เพราะข้อจำกัดของชีวิต และบางคน เพียงแค่อยากมีใครสักคนที่พร้อมจะนั่งฟังเขาโดยไม่ตัดสิน เมื่อเราตระหนักถึงสิ่งเหล่านี้ เราจะเริ่มเข้าใจผู้คนมากขึ้น เราอาจไม่รู้ว่าคนที่กำลังเดินสวนทางกับเราผ่านอะไรมาบ้าง เราไม่รู้ว่ารอยยิ้ม...