เมื่อคนทำงานเหนื่อยกับระบบที่ทำให้แม้แต่การมีชีวิตอยู่ ก็มีต้นทุนสูงขึ้นทุกวัน


หน้าที่ของประชาชนคือพยายามสร้างชีวิตตัวเองให้ดีขึ้น ส่วนหน้าที่ของรัฐบาล คือบริหารประเทศให้มีกติกาที่เป็นธรรม และสร้างโอกาสให้ประชาชนมีคุณภาพชีวิตที่ดีอย่างที่ควรจะเป็น

คนวัยทำงานมากมายตื่นเช้า กลับดึก ทำงานไม่น้อยกว่าหกวันต่อสัปดาห์ ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเพื่อหาเลี้ยงตัวเองและครอบครัว แค่จะมีเงินเก็บ มีชีวิตที่มั่นคง และมีเวลาอยู่กับคนที่รักบ้าง ยังยากเหลือเกิน ทั้งที่สิ่งเหล่านี้ควรเป็นพื้นฐานของชีวิต ไม่ใช่ความฝันที่ต้องดิ้นรนจนแทบหมดแรงกว่าจะได้มา

ในวันที่ทุกอย่างมีราคา แม้แต่การมีชีวิตที่เรียบง่าย ก็กลายเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความพยายามมากขึ้นทุกวัน

ในขณะเดียวกัน ต้นทุนของการมีชีวิตอยู่กลับเพิ่มสูงขึ้นแทบทุกด้าน ค่าอาหาร ค่าเดินทาง ค่าที่อยู่อาศัย ค่าน้ำ ค่าไฟ และค่าใช้จ่ายพื้นฐานที่ทุกคนหลีกเลี่ยงไม่ได้ ล้วนกลายเป็นภาระที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ สำหรับคนทำงาน

สิ่งที่น่ากังวลคือ เมื่อค่าครองชีพเพิ่มขึ้นเร็วกว่ารายได้ เงินที่หามาได้จึงไม่ได้หมายถึงความมั่นคงที่เพิ่มขึ้นเสมอไป หลายคนต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อให้มีเงินเพียงพอกับค่าใช้จ่ายเดิม ขณะที่โอกาสในการเก็บออม สร้างทรัพย์สิน หรือยกระดับคุณภาพชีวิตกลับยิ่งห่างไกลออกไป

ยิ่งไปกว่านั้น ราคาน้ำมันที่สูงขึ้นยังกลายเป็นภาระซ้ำเติมคนทำงาน โดยเฉพาะคนที่ต้องเดินทางไปทำงานทุกวัน เพราะไม่ใช่ทุกคนจะมีระบบขนส่งสาธารณะที่สะดวกและเข้าถึงได้ การเดินทางจึงเป็นค่าใช้จ่ายที่หลีกเลี่ยงได้ยาก ต่อให้พยายามประหยัดเพียงใด ก็ยังต้องจ่ายเพื่อให้ตัวเองไปทำงานและกลับบ้านได้ตามปกติ

เมื่อต้นทุนการเดินทางสูงขึ้น เงินที่ควรเหลือเก็บก็ลดลง และเมื่อค่าใช้จ่ายด้านอื่น ๆ เพิ่มขึ้นตามมา คนทำงานจึงต้องแบกรับภาระมากขึ้น ทั้งที่ไม่ได้มีรายได้เพิ่มขึ้นในสัดส่วนเดียวกัน

ท้ายที่สุด คนคนหนึ่งอาจต้องทำงานหนักขึ้น ไม่ใช่เพื่อให้ชีวิตก้าวหน้า แต่เพียงเพื่อรับมือกับค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นและรักษาชีวิตแบบเดิมเอาไว้ให้ได้ คนจำนวนไม่น้อยจึงไม่ได้ทำงานเพื่อสร้างอนาคตที่ดีขึ้น แต่กำลังทำงานอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองยังสามารถใช้ชีวิตอยู่ในแต่ละเดือนได้โดยไม่สะดุด

สิ่งที่น่าเหนื่อยใจจึงไม่ใช่แค่การทำงานหนัก แต่คือการทำงานหนักอย่างต่อเนื่อง โดยไม่มั่นใจว่าชีวิตจะมั่นคงขึ้นเมื่อไร เมื่อความพยายามเพิ่มขึ้น แต่คุณภาพชีวิตไม่ได้ดีขึ้นตาม ความเหนื่อยล้าจึงกลายเป็นความรู้สึกว่าชีวิตกำลังติดอยู่ในวงจรเดิม

ความเหนื่อยล้าของคนวัยทำงานที่พยายามรับผิดชอบชีวิตตัวเองอย่างเต็มที่ แต่กลับรู้สึกว่าระบบเศรษฐกิจและสังคมไม่ได้เอื้อให้พวกเขามีชีวิตที่ดีขึ้นอย่างที่ควรจะเป็น

ความเหนื่อยล้าของคนที่ทำทุกอย่างถูกต้อง แต่ชีวิตยังไปไม่ถึงไหน

แต่เมื่อประชาชนตั้งคำถามกับระบบ กลับถูกตอกหน้าว่า “ไม่มีปัญญาก็อย่าโทษรัฐบาล”

แล้วทำไมความลำบากของคนธรรมดาจึงถูกเหมารวมว่าเป็นเพราะไม่เก่ง ไม่ขยัน หรือไม่มีความสามารถ ทั้งที่ต้นทุนชีวิต โอกาสทางเศรษฐกิจ ค่าครองชีพ ค่าแรง และกติกาของสังคม ล้วนมีส่วนกำหนดว่าใครจะก้าวไปข้างหน้าได้ง่ายหรือยากเพียงใด?

ไม่มีใครปฏิเสธว่าทุกคนต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเอง แต่ผู้มีอำนาจก็ต้องรับผิดชอบต่อระบบที่ตัวเองบริหารเช่นกัน ประชาชนไม่ได้มีหน้าที่เพียงอดทนทำงานหนัก จ่ายภาษี และแบกรับผลกระทบจากปัญหาของประเทศ โดยไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถามถึงความเหลื่อมล้ำ การเอื้อประโยชน์ และการใช้อำนาจที่ควรตรวจสอบได้

เราไม่ได้เรียกร้องให้รัฐบาลทำให้ทุกคนรวยเท่ากัน แต่เรียกร้องให้คนที่ขยันและสุจริตมีโอกาสลืมตาอ้าปากได้จริง ไม่ใช่ต้องตรากตรำทำงานจนแทบไม่มีเวลาเห็นหน้าครอบครัว แต่ชีวิตก็ยังวนเวียนอยู่กับการหาเงินให้พอใช้ไปวัน ๆ

คนธรรมดาไม่ได้ขาดความพยายามเสมอไป บางคนแค่กำลังพยายามอย่างหนักอยู่ในระบบที่ทำให้การมีชีวิตที่ดีเป็นเรื่องยากเกินควร

เหตุใดคนที่พยายามอย่างหนักจึงยังต้องดิ้นรนมากมายเพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งชีวิตธรรมดาที่ควรเข้าถึงได้

เรากำลังสร้างประเทศที่ทำให้คนมีชีวิตที่ดีขึ้น หรือเพียงสร้างระบบที่ทำให้คนต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อรักษาชีวิตแบบเดิมเอาไว้?

ประชาชนมีหน้าที่สร้างชีวิตตัวเอง แต่ไม่ได้มีหน้าที่แบกรับความล้มเหลวของระบบทุกอย่างเพียงลำพัง

และถ้าทุกครั้งที่ประชาชนเดือดร้อน คำตอบที่ได้รับมีเพียง “พยายามให้มากกว่านี้สิ” โดยไม่เคยตั้งคำถามว่ารัฐกำลังทำอะไรเพื่อให้ชีวิตของคนส่วนใหญ่ดีขึ้น แล้วเราจะมีรัฐบาลไว้เพื่ออะไร?


#การเมือง #ปากท้องประชาชน #ค่าครองชีพ #ความเหลื่อมล้ำ #เสียงของประชาชน #สังคมไทย #รัฐบาล #ชีวิตคนทำงาน

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

"จงเลือกที่จะเป็นเหตุผลของรอยยิ้มให้ใครบางคน"

บันทึกความดำดิ่งในชีวิต

ปล่อยชีวิตให้ไหลไปตามกระแสน้ำ